انتقال ولتاژ فوق العاده بالا به استفاده از سطوح ولتاژ 500 کیلوولت-1000 کیلوولت برای انتقال برق اشاره دارد. اگر شاخص انتقال 220 کیلوولت 100 درصد باشد، سرمایه گذاری نسبی به ازای هر کیلومتر انتقال UHV، هزینه نسبی به ازای هر 100 کیلومتر انتقال هر کیلووات ساعت و مصرف مواد فلزی به میزان قابل توجهی کاهش می یابد و میزان بهره برداری از کریدور خط کاهش می یابد. به طور قابل توجهی بهبود یابد. در زندگی روزمره ما اغلب می توانیم پروژه های انتقال فشار فوق العاده بالای سر را مشاهده کنیم، آیا به چنین مشکلی فکر کرده ایم؟ چرا آنها را نمی توان مانند کابل های زیرزمینی شهری و خطوط برق فشار قوی زیر زمین دفن کرد؟
کابلهای فعلی زیرزمینی معمولاً دارای ولتاژ پایینتری هستند. انتقال خطوط فشار قوی معمولاً سربار است که عمدتاً به دلیل هزینه و عوامل فنی است.
کابل های زیرزمینی از نظر ساختاری پیچیده تر از خطوط هوایی هستند و الزامات فنی بالاتری دارند. ساخت و ساخت آن دشوار است و کابل ها در زیر زمین مدفون هستند، بنابراین یافتن عیب و نقص و تعمیر و نگهداری آن نیز دشوار است. از نظر هزینه، هزینه کابل های زیرزمینی هم سطح ولتاژ عموماً 3 تا 5 برابر خطوط هوایی است.
به طور خاص، خطوط سطح ولتاژ بالا که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند، اغلب برای انتقال از راه دور استفاده می شوند. در صورت استفاده از کابلهای زیرزمینی، بهویژه برای انتقال از مسافتهای طولانی که اغلب از زمینهای پیچیده عبور میکنند، هزینهها و الزامات فنی حتی بیشتر خواهد شد.
از سوی دیگر، خود کابلهای زیرزمینی ذاتاً «سخت» نیز وجود دارند. خطوط هوایی در شرایط اتلاف گرمای خوبی در هوا هستند، در حالی که هوای اطراف کابلهای زیرزمینی جریان ندارد و دفع گرما را دشوار میکند، که تا حد زیادی سطح توانی را که کابلهای زیرزمینی میتوانند منتقل کنند، محدود میکند. نکته مهم این است که انتقال برق EHV نتوانسته مواد عایق موثری برای عایق غلاف بیرونی سیم ها پیدا کند. بنابراین سیم های EHV در معرض دید هستند و نمی توان آنها را در زیر زمین دفن کرد. در اطراف سیم ها ظرفیت های توزیع شده وجود دارد و جریان می تواند از طریق این ظرفیت ها نشت کند و از یک طرف مصرف را افزایش دهد. از سوی دیگر، در صورت وجود حیوانات در نزدیکی، خطر برق گرفتگی نیز وجود دارد.
هوا یک عایق و زمین یک رسانا است. در هوا، تا زمانی که سیم مستقیم باشد، می توانید آن را داشته باشید، اما در زیر زمین، باید یک لایه عایق در خارج از سیم اضافه کنید. در غیر این صورت برق سیم زیاد نمی رود و نشتی بقیه را نشت می کند. در مقایسه با خطوط هوایی، کابل های زیرزمینی دارای ساختار پیچیده تر، الزامات فنی بالاتر و ساخت و ساخت دشوارتر هستند. علاوه بر این، کابل ها در زیر زمین مدفون هستند، بنابراین یافتن ایرادات دشوار است و نگهداری و تعمیرات نیز دشوارتر است. به طور کلی، هزینه کابل های زیرزمینی با ولتاژ یکسان چندین برابر یا حتی ده ها برابر خطوط فشار قوی بالای سر خواهد بود.
کابل های مدفون EHV هم نگرانی های ایمنی و هم اقتصادی دارند. در صورت بروز خطا، بازرسی و نگهداری کابل پروژه بسیار بزرگی است و نمی توان آن را پرتاب کرد. بنابراین، کابل های UHV فعلی باید در هوا معلق باشند.
عایق بیرونی و لایه محافظ هادی کابل زیرزمینی بسیار سخت است. خطر تماس طبیعی بدن انسان با غلاف بیرونی کابل وجود ندارد. کابل کشی نیز بسیار دقیق است، بیشتر کابل ها در ترانشه های کابل مخصوص، ترانشه های کابل یا تونل های کابل دفن می شوند که به خوبی ایزوله و محافظت می شوند. عمق به طور کلی کمتر از نیم متر است. هر چه سطح ولتاژ بالاتر باشد، کابل در عمق بیشتری دفن می شود. علاوه بر این، در هر ده متر در زمینی که کابل ها دفن می شوند، یک پروژه کابل یا یک شمع نشانگر کابل به عنوان نشانگر وجود خواهد داشت تا به مردم یادآوری شود که به ایمنی توجه کنند. بنابراین کابل های زیرزمینی عموماً برای ساکنین خطرناک نیستند.