اصل کار کابل کواکسیال

کابل کواکسیال از داخل به خارج به چهار لایه تقسیم می شود: یک سیم مسی مرکزی (سیم مفتول تک لایه یا سیم های چند رشته) ، یک عایق پلاستیکی ، یک لایه رسانا به شکل مش و یک غلاف سیم. سیم مس مرکزی و لایه رسانا مش یک حلقه جریان را تشکیل می دهند. نامگذاری شده است زیرا سیم مس مرکزی و لایه رسانا مش به هم محور هستند.

کابل کواکسیال جریان متناوب را به جای جریان مستقیم انجام می دهد ، به این معنی که جهت فعلی چندین بار در ثانیه معکوس می شود.

اگر از سیم عمومی برای انتقال جریان با فرکانس بالا استفاده شود ، این سیم معادل آنتن است که رادیو را به خارج منتقل می کند. این اثر قدرت سیگنال را کاهش می دهد و قدرت سیگنال دریافتی را کاهش می دهد.

کابل کواکسیال برای حل این مشکل طراحی شده است. رادیو ساطع شده توسط سیم مرکز توسط یک لایه رسانا مش جدا شده است و لایه رسانا مش می تواند رادیو گسیل شده را با زمین کنترل کند.

مشکلی که در مورد کابل کواکسیال وجود دارد اینست که اگر بخش خاصی از کابل در معرض اکستروژن یا اعوجاج نسبتاً بزرگ قرار داشته باشد ، فاصله بین سیم مرکز و لایه رسانای مش یکنواخت نیست ، که باعث می شود امواج رادیویی داخلی دوباره بازگردند. منبع سیگنال این اثر قدرت سیگنال قابل دریافت را کاهش می دهد. برای رفع این مشکل ، یک لایه عایق پلاستیکی بین سیم مرکز و لایه رسانای مش اضافه می شود تا از فاصله بین آنها اطمینان حاصل شود. همین امر باعث می شود کابل سفت شود و به راحتی خم نشود.

ماده محافظ کابل کواکسیال عمدتاً باعث بهبود هادی بیرونی می شود و هادی بیرونی تک لوله‌ای پی در پی به یک لایه بافته و فلزی دو لایه تک تبدیل می شود. اگرچه هادی بیرونی لوله ای از عملکرد محافظ بسیار مناسبی برخوردار است ، اما خم کردن آن آسان نیست و استفاده از آن ناخوشایند است. بافندگی تک لایه دارای بدترین بازده محافظ است و بافت دو لایه دارای مقاومت سه برابری انتقال یک لایه بافندگی است. دیده می شود که بافی دو لایه از محافظ بسیار بهتری نسبت به لایه منفرد برخوردار است. تولید کنندگان عمده کابل کواکسیال به طور مداوم در حال بهبود ساختار رسانای بیرونی کابل برای حفظ عملکرد آن هستند.