مواد پی وی سی سیم و کابل نیازهای بالاتری دارند و باید از ویژگی های مکانیکی ، خصوصیات الکتریکی ، مقاومت در برابر درجه حرارت بالا و پایین و مقاومت در برابر پیری بیشتر باشند. بنابراین ، از رزین نوع II غالباً استفاده می شود (اگر کاملاً لازم باشد می توان از رزین نوع I استفاده کرد). ناخالصی موجود در رزین باید کمتر و تعداد چشم ماهی کمتر باشد.
نمک های سرب به عنوان تثبیت کننده استفاده می شوند و میزان تثبیت کننده ها حدود 6 phr است. مقدار کل نرم کننده به طور کلی کمتر از 60 phr است. مواد متداول کابل می توانند از استر فتالات استفاده کنند. برای مواد کابل با عایق الکتریکی بالا و مقاومت در برابر دمای بالا ، می توان از نرم کننده با وزن مولکولی بالا ، مانند استر فسفات استفاده کرد.
مقدار روان کننده حدود 1 phr است. استئارات دارای اثرات تثبیت کننده و روان کننده است. این ماده اغلب با اسید استئاریک و پارافین استفاده می شود. برخی از مواد پرکننده ، مانند خاک رس ساتن ، می توانند عملکرد عایق الکتریکی و مقاومت در برابر حرارت را بهبود بخشند و می توانند حدود 5 phr اضافه شوند ، در حالی که از پرکننده های معمولی استفاده نمی شود برای مواد غلاف با نیازهای خاص ، مانند مقاومت در برابر سرما ، مقاومت در برابر حرارت (80 ℃ ، 105 ℃ ، 110 ℃) و نرمی ، به ترتیب برخی از مواد افزودنی عملکردی باید اضافه شود. علاوه بر این ، مواد افزودنی پودری و نرم کننده ها تا آنجا که ممکن است پس از خرد شدن در دوغاب ، و سپس به رزین PVC اضافه می شوند.